Γιατί επιμένω να δημιουργώ με αυτόν τον τρόπο σε έναν κόσμο που τρέχει όλο και πιο γρήγορα

Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα.

Οι εικόνες περνούν μπροστά από τα μάτια μας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, οι τάσεις αλλάζουν διαρκώς και τα αντικείμενα συχνά έχουν ημερομηνία λήξης πριν καν τα γνωρίσουμε πραγματικά.

Πολλές φορές με ρωτούν γιατί συνεχίζω να δημιουργώ με τον ίδιο τρόπο, αφιερώνοντας τόσο χρόνο σε κάθε κομμάτι.

Η απάντηση είναι απλή.

Γιατί ποτέ δεν μου άρεσε να έχω κάτι ίδιο με όλους τους άλλους.

Από μικρό παιδί ήθελα τα πράγματα που φορούσα ή κρατούσα στα χέρια μου να έχουν κάτι προσωπικό. Κάτι που να τα κάνει ξεχωριστά.

 Ίσως γι' αυτό, ακόμα και σήμερα, δεν με ενδιαφέρει να δημιουργώ πολλά ίδια αντικείμενα. Προτιμώ να αφιερώσω χρόνο σε ένα μόνο κομμάτι και να του δώσω την προσοχή που του αξίζει.

Όταν επιλέγω ένα λινό ύφασμα, μια πέτρα ή ένα νήμα, δεν σκέφτομαι πόσα μπορώ να φτιάξω μέσα σε μία ημέρα. Σκέφτομαι πώς μπορώ να δημιουργήσω κάτι που θα έχει χαρακτήρα, ποιότητα και διάρκεια.

Έχω περάσει αμέτρητες ώρες ξηλώνοντας, διορθώνοντας και ξεκινώντας από την αρχή.

 Έχουν υπάρξει στιγμές που θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί το αποτέλεσμα δεν ήταν όπως το είχα φανταστεί. Κι όμως, ποτέ δεν μετάνιωσα για τον χρόνο που αφιέρωσα. Γιατί κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα κομμάτι και το κοιτάζω πάνω στο τραπέζι του εργαστηρίου μου, σκέφτομαι μόνο μία λέξη:

«Πέτυχε».

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν δημιουργό.

Η δεύτερη έρχεται όταν κάποιος άλλος το κοιτάζει και βλέπει μέσα του αυτό που είδες κι εσύ.

Όταν μια γυναίκα διαλέγει ένα καφτάνι ή ένα κόσμημα και το αγαπάει για χρόνια, όταν επιστρέφει γιατί θέλει ένα ακόμη κομμάτι ή όταν μου λέει ότι το φοράει ακόμα και το χαίρεται, νιώθω ότι όλος αυτός ο χρόνος άξιζε.

Ίσως γι' αυτό επιμένω.

Όχι επειδή είναι ο εύκολος δρόμος.

Ούτε επειδή είναι ο πιο γρήγορος.

Αλλά επειδή πιστεύω ότι κάποια πράγματα αξίζουν να δημιουργούνται αργά.

Με φροντίδα.

Με σεβασμό στα υλικά.

Με αγάπη για τη λεπτομέρεια.

Και κυρίως με την ελπίδα ότι κάποιος, κάπου, θα τα κρατήσει στα χέρια του και θα νιώσει ότι δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο, αλλά ένα μικρό κομμάτι ιστορίας.

Με αγάπη από τη Λέρο,

Ρούλα
Mousses Greek Art🌿